Agretti, monniksbaard [Salsola soda]

Agretti heet in het Italiaans ook "Barba di frate" en vandaar dus Monniksbaard in ’t Nederlands. Soms wordt het ook "Italiaanse zeekraal" genoemd, alhoewel het geen zeewier is. Het is namelijk een eenjarige plant uit de zoute moerassen langs de Midellandse Zee en de Atlantische kust van Portugal. Daardoor is hij dus heel zeldzaam geworden, want bijna al die strandzones zijn verdwenen. Hij komt echter ook in de rest van de wereld voor, zij het nergens in overvloed. Ook de botanische naam heeft een synoniem: Liscari sativa.

Hij wordt wel eens verward met "Okahijiki" of Landzeewier (Salsola komarovi), een Japanse verwant die er heel sterk op lijkt.

Het is dan ook een plant met een zeer verscheiden uitzicht. Jong lijkt het bijna een grassoort, volwassen heeft het meer weg van een vetplant.

Tot in de achttiende eeuw was deze plant heel belangrijk voor de productie van natriumcarbonaat (soda). Dat wordt gebruikt bij de fabricage van glas en het maken van zeep. Hiervoor werden de planten verzameld, gedroogd en verbrand. Het grootste deel van de as bestaat uit natriumcarbonaat. Doordat deze plant zout uit de bodem opneemt, zou hij kunnen gebruikt worden om zoute gronden te ontzilten.

Je kan ’m gewoon in je eigen tuin kweken, want in de handel is hij quasi onvindbaar. Het zaad kiemt traag, slecht en is duur. Als je besluit ’m zelf te kweken, loont het van een beetje zout (40 g/l) door het water waarmee je giet te mengen. Dat geeft meer smaak en in tegenstelling tot de meeste andere planten, heeft deze plant zout nodig.

Het is, net als zeekraal, een zoute groente, die je heel kort blancheert, bakt, of rauw eet. Alleen de jonge sprieten worden jong gegeten. Qua smaak lijkt het een zoute variant van spinazie, waar het de minerale smaak mee deelt. Heel af en toe kan je monniksbaard ook kopen in Italiaanse speciaalzaken of biologische winkels.