Engelwortel [Angelica archangelica]

In de groentenhandel is engelwortel ook vrij zeldzaam. Verwarring is mogelijk met Angelica sylvestris. Die is eetbaar, maar niet lekker. Hij is veel taaier en bitter i.p.v. zoet!

Engelwortel

Stengel, wortel en bloem zijn eetbaar en hebben een zoetachtige smaak en een intens aroma. Met de zaadjes maakt men vermouth en likeur zoals Chartreuse en Bénédictine. In Frankrijk, de streek rond Clermont-Ferrand, wordt engelwortel dan ook al lang op vrij grote schaal gekweekt. Ook in de produktie van confituur was engelwortel ooit belangrijk.

Stengels kan je oogsten tot half mei. Eens de plant volop in bloei is, worden ze taai en verliezen veel smaak. Als je engelwortel in je tuin hebt, kan je de plant beletten te bloeien door de bloemknoppen te verwijderen. Engelwortel wordt zo een overlevende plant waar je jaren scheuten kan van oogsten.

Stukjes stengel kan je confijten door de gekookte, geschilde en afgedroogde stengel in kristalsuiker te leggen. Dat is een heerlijk, natuurlijk snoepje. Fijngehakte scheuten doen het goed in slaatjes en bij gestoofd fruit. De jonge stengel kan je frituren in een deegjasje. Het groene blad is meestal te bitter, maar stukjes bloemscherm kan je gebruiken voor versiering of frituren. Van het gedroogde blad wordt wel thee gemaakt, meestal in combinatie met honing.

De wortel wordt, meestal in poeder of tinctuur, veel gebruikt voor ingewandsstoornissen. Hij zou eetlust opwekken, winderigheid verdrijven en in ’t algemeen de spijsvertering bevorderen. Ook voor bloedarmoede en hoofdpijn zou engelwortel helpen. De plant doodt bacteriën.

Van engelwortel wordt ook een etherische olie gemaakt voor de parfum- en voedingsindustrie.

Daarnaast bevat engelwortel nog vitamine C, caroteen, flavonoïden, appelzuur, valeriaanzuur, azijnzuur, bitterstoffen, cumarine, hars, tannine, suikers en was. Zwangere vrouwen horen niet te veel of te vaak engelwortel te eten vanwege de stimulerende werking op de baarmoeder.