Kool [Brassica oleracea var. capitata]

Kool is één van de oudste cultuurgewassen en bestaat dus in veel vormen, groottes en smaken. Witte kool en rode kool zijn iedereen bekend, maar ook spruitjes, koolrabi, chinese kool, bloemkool en broccoli horen ertoe.

Kolen

Kool altijd eerst blancheren en goed laten uitlekken voor je ze stooft, anders is ze zwaar verteerbaar. En om een koollucht in je keuken te vermijden, kan je enkele okkernoten meekoken.

Kool combineert makkelijk met allerlei kruiden, maar heeft een sterke eigen smaak en hoeft er dus niet noodzakelijk. Rode kool combineert met zuur (azijn) en zoet (appel). Rode kool mag ook niet in een koperen pot, want die verkleurt dan naar lila. Witte kool neigt meer naar nootmuskaat, jeneverbes. Groene kool hoeft nog ’t minste kruiden.

Savooikool

Sommige koolsoorten worden ook rauw gegeten: rode kool en witte kool zijn daar ’t meeste geschikt voor. Ook meikool, een kleine groene koolsoort zonder krop, kan rauw fijngesneden in slaatjes. Meikool wordt in de kempen ook wel eens snijkool genoemd. Spruitjes, groene kool en savooikool worden helemaal niet rauw gegeten.

Boerenkool

Witte kool wordt ook gefermenteerd tot zuurkool. Zuurkool zelf maken kan, maar het is bewerkelijk, gaat best in grote hoeveelheden en vereist een goede kelder. Gelukkig kan je vrij makkelijk overal uitstekende zuurkool vinden, zelfs in de supermarkt.

Spruitjes

Wilde kool kan je ook nog af en toe aantreffen, maar die vormt geen kool. Je kan de jonge blaadjes plukken en bereiden zoals gekweekte kool, maar ze zijn net hetzelfde van smaak en vermits de plant zeldzaam is, doe je dat dus beter niet. Kool bevat een beetje mosterdolie.

Van kool wordt niet zo vaak soep gemaakt, maar van bv. bloemkool kan je wel bloemkoolsoep maken.