Zuurbes [Berberis vulgaris]

Zuurbes komt uit een grote familie van zo’n 170 verwanten. Komt overal voor, van Europa tot Azië. De latijnse naam, Berberis, komt van de Arabische naam van de plant. Het is een doornige struik die je o.a. in de duinen vindt. Hij komt ook wel eens aangeplant voor in parken en tuinen. Bloeit met kleine gele trossen bloempjes van mei tot juni. De ovale bessen hebben twee of drie zaadjes elk.

Doordat het een zeer goede gastheer is voor verscheidene zwammen en schimmels, wordt hij echter niet geduld tussen akkers. Daarom is hij bijna overal zeldzaam.

Pluk de lichtzuur smakende bessen in september of oktober. Pluk alleen volle rode, rijpe vruchten. Gedroogd en vermalen tot poeder zijn ze een uitstekende kruiderij bij vlees of wild. je kan er ook compote van maken, of gelei van het sap.

Deze plant werd in de middeleeuwen gezien als een behandeling tegen malaria en geelzucht. Het sap van de rijpe bessen werkt laxerend. De wortel, de schors en de bessen worden nog steeds in de natuurgeneeskunde gebruikt in tincturen en extracten.

Zuurbessen bevatten maar 5% suikers tegen 6,5% zuren, vooral wijnsteen- citroen en appelzuur). Maar de plant bevat ook 150 mg vitamine C per 100g, vitamine E en provitamine A. De rijpe bessen bevatten tot 15% olie.

De plant bevat ook de giftige alkaloïde berberine, de rijpe vruchten echter niet meer. Vandaar ook dat je beter geen onrijpe vruchten verzamelt. Daarom is zuurbes in België ook verboden voor gebruik in voeding.